Vaccinserie #1 - Aansprakelijkheid vaccin fabrikanten
Wie is er eigenlijk aansprakelijk als jij wat krijgt na vaccineren? En hoe weten ze eigenlijk zo zeker dat het veilig is? Hoe worden die trials gedaan en bijwerkingen geregistreerd?
In de jaren dat ik mij nu verdiep in vaccins en vaccinbeleid, en hier over post op mijn Instagram kanaal, ben ik twee heel verschillende groepen tegengekomen. Aan de ene kant zijn er de ouders en professionals die direct emotioneel reageren. Aan de andere kant staan de mensen die kritisch naar vaccins kijken, maar degenen die vaak als ‘antivaxxers’ worden weggezet. Het opvallende is dat de rollen precies omgedraaid lijken te zijn aan wat de media en de autoriteiten ons willen doen geloven.
De onredelijke, semi-agressieve fanatici zijn niet degenen die ervoor kiezen om niet te vaccineren. De fanatici zijn degenen die vinden dat iedereen verplicht moet worden gevaccineerd, of men dat nu wil of niet. En eigenlijk kun je er dan ook vanuit gaan dat ze heel weinig tijd hebben geïnvesteerd in dit topic.
Niet alleen ouders, maar ook artsen en andere online gezondheidsprofessionals die een bijna religieuze overtuiging in vaccins hebben, reageren op een agressieve manier vanuit het idee dat ‘als je niet prikt, hun geprikte kind in gevaar brengt’. Vanuit die emotie snap ik de reactie heel goed, maar is dat gebaseerd op aangeleerde propaganda of is dat echt zo? Ze zijn vaak ongevoelig voor rede of data, zelfs als die data rechtstreeks van hun opdrachtgever komt.
Ze schrijven aan vaccins eigenschappen toe die simpelweg niet bestaan, overdrijven de voordelen en weigeren officiële overheidscijfers te accepteren die aantonen dat veel van hun kernovertuigingen onjuist zijn. Maar het klinkt vaak vooral alsof ze een ingestudeerd riedeltje napraten.
Worden hun ideeën uitgedaagd? Dan worden ze boos en eisen in plaats daarvan dat iedereen hun geloof moet overnemen. Wie weigert, moet rechten kwijtraken (zoals tijdens corona of bij de kinderopvang) of zelfs gedwongen worden om de injecties te nemen. Deze emoties in de samenleving werden natuurlijk haarfijn blootgelegd tijdens de Corona pandemie.
De zogenoemde ‘antivaxxers’ die ik spreek en dat zijn inmiddels duizenden in mijn community/DM, zijn vaak opvallend goed geïnformeerd. Ze kennen de oorspronkelijke studies, boeken en kunnen daar rustig en rationeel over praten. Zelfs als hun kind duidelijk vaccinatieschade heeft opgelopen, waar ze totaal niet in gehoord worden.
Ik heb het reageren op mijn posts door niet-volgers moeten uitzetten, omdat het bij de andere groep het er totaal anders aan toe gaat. En ook zeker bij professionals. Wordt hun standpunt over vaccins ter discussie gesteld, dan worden ze emotioneel over de producten zelf. Dit begon uiteraard in 2020 toen het heel duidelijk werd dat je een heel groot risico/experiment aan het lopen was door mee te gaan in de MRNA hype op basis van valse beloftes en niet-bestaande veiligheidsclaims.
Ze missen vaak basiskennis van de literatuur en herkauwen ingestudeerde antwoorden en mantra’s die ze nooit zelf hebben geverifieerd. Worden die mantra’s met bewijs uitgedaagd, dan leidt dat tot cognitieve dissonantie en meestal tot boosheid, niet tot een logisch weerwoord. In 2020 zo overduidelijk, omdat die literatuur en veiligheid er helemaal niet was, maar wel zo werd verkocht door overheden en media.
Vaak vragen ze om bewijs, bewijs die ze zelf nog nooit gevraagd hebben voor hun eigen overtuigingen (dan hadden ze nooit een mrna prik gehaald), maar als je wel met bewijzen aankomt, komt standaard het antwoord: ‘Ja, nee maar er is altijd wel wat aan te merken op een onderzoek en als het onderzoek echt goed was geweest, had de overheid het wel overgenomen en zou het wel in de krant staan’.
Vaccin fabrikanten zijn in de VS wettelijk niet aansprakelijk voor schade veroorzaakt door hun product, als enige product categorie in de wereld. Als jij klachten of schade oploopt in NL na het nemen van een vaccin, moet jij aantonen dat het daadwerkelijk door het vaccin komt, maar dit kun je nooit bewijzen in de rechtszaal tenzij je ter plekke neervalt bij het ontvangen van een vaccin.
Vaccinologen en doktoren zullen altijd zeggen dat het feitelijk onmogelijk is om vast te stellen dat een vaccin een geclaimde ernstige schade veroorzaakt door mechanistische studies te eisen waarvan ze weten dat niemand ze zal uitvoeren. Dit onderzoek moet dan gefinancierd worden door Farma, overheid of een universiteit die in eerste instantie jouw veiligheid hebben gegarandeerd. Dus zo’n studie zal er niet komen. Jij denkt dat je alleen bent en taait ook snel af of hebt de financiele middelen niet om tegen deze partijen te procederen. Maar hier later meer over.
Je ziet nu ontelbaar veel aanwijzingen dat het Covid vaccinatie met veel bijwerkingen komt, maar zelfs 5 jaar later worden die vaccins nog ‘verkocht’ als volledig veilig, effectief en zogenaamd gesteund door talloze veiligheidsonderzoeken.
Hun overtuigingen blijven overeind, zelfs bij helder en ondubbelzinnig bewijs van het tegendeel. Daarom doet het onderwerpen me vaak denken aan andere onderwerpen die veel emoties oproepen zoals dieet (vegans/carnivoor), geloof of onderwijs.
De keuze om wel of niet te vaccineren is een van de belangrijkste medische beslissingen die ik als verse ouder heb moeten nemen. En als de corona tijd mij iets heeft geleerd: als iedereen het doet, als er veel emotionele manipulatie gebruikt wordt, weinig transparantie en je er nauwelijks vraagtekens bij mag hebben…. dan is dat een onderwerp die wat meer aandacht verdient.
Die keuze zou nooit op dogma of emotie gebaseerd mogen zijn, maar op bewijs en logica. Tijdens Corona heb ik gezien dat je eerlijke, feitelijke, op bewijs gebaseerde informatie niet kunt verwachten van politici, media, corporaties of mensen die veel belangen hebben in het web van het product. Daarom heb ik de afgelopen jaren ontelbaar veel tijd gespendeerd in dit onderwerp.
Ik weet nog dat wij heel veel tijd kwijt waren aan de voorbereiding. Het beste autostoeltje, de beste kinderwagen, beste voeding, de aankleding van de kinderkamer en ik weet het allemaal niet wat nog meer op ons bordje kwam.
Maar je hebt minimaal die 9 maanden voorbereiding wel nodig om je te verdiepen in het onderwerp van vaccinaties. Omdat ‘iedereen het maar gewoon doet’ is geen goede reden om je gezonde, perfecte baby te injecteren met allerlei lichaams onbekende stoffen.
Ik ga een lange vaccinatie blog serie maken. Dit is nummer 1 en er kunnen mogelijk wel honderden volgen. Ik ga proberen beetje logische volgorde aan te houden. Hoe ik het heb aangepakt, waarom, hoe, wat, waar etc.
Je zal dan nog steeds zelf wat moeite moeten doen, maar ik hoop in ieder geval dat ik je een inkijkje kan geven in informatie die je niet zomaar via Google of de TV krijgt.
Aansprakelijkheid fabrikanten
De aansprakelijkheid ligt in Verenigde Staten wat anders dan in Europa, maar het uiteindelijke mechanisme werkt hetzelfde. Ook omdat wij meevaren op richtlijnen en data vanuit de Verenigde Staten en WHO.
Laten we beginnen in VS.
In die periode van 1960 en 1980 werden in de VS steeds meer rechtszaken aangespannen tegen vaccinproducenten, met name rond het DTP-vaccin (difterie, tetanus, pertussis). Ouders van kinderen die gezondheidsproblemen ontwikkelden na vaccinatie stelden de fabrikanten aansprakelijk voor letselschade. In een aantal gevallen werden grote schadevergoedingen toegekend.
Door de toenemende juridische risico’s, stijgende verzekeringspremies, en onvoorspelbare uitspraken van rechtbanken, trokken veel vaccinproducenten zich (gedeeltelijk of geheel) terug uit de vaccinmarkt.
Vooral voor het DTP-vaccin bleef uiteindelijk in de VS slechts één producent over, namelijk Lederle Laboratories. De Amerikaanse overheid vreesde toen voor een publieke gezondheidscrisis, als de levering van essentiële vaccins zou instorten.
Om deze dreiging af te wenden, nam het Amerikaanse Congres in 1986 de National Childhood Vaccine Injury Act aan. Die wet:
Schiep een speciaal compensatieprogramma voor vaccinatieschade (het Vaccine Injury Compensation Program, VICP).
Schermde vaccinproducenten af van directe civiele aansprakelijkheid, zodat ze niet voortdurend voor de rechter gedaagd konden worden.
Werd bedoeld als compromis: ouders konden via een speciaal fonds toch compensatie krijgen, maar fabrikanten bleven bereid vaccins te produceren.
Dit lijkt in eerste instantie een logische wet als je inderdaad gelooft dat te weinig vaccins de publieke gezondheid in gevaar brengt. Maar dit kwam automatisch met gevolgen die ook direct de volksgezondheid in gevaar brengt.
Publieke bedrijven proberen winst te maximaliseren voor hun aandeelhouders. Winstmaximalisatie gaat doorgaans hand in hand met het waarborgen van de veiligheid van producten. Dit betekent dat de drang van een bedrijf om winst te maximaliseren meestal innovatie aanjaagt en de introductie van onveilige producten die financiële schade kunnen veroorzaken voorkomt.
Deze unieke financiële immuniteit, die geen enkel ander product geniet, maakt het in het financieel belang van het bedrijf om zijn vaccins met zo min mogelijk veiligheidsonderzoek goedgekeurd te krijgen, want hoe minder bijwerkingen je zelf gaat vinden vóór de goedkeuring, hoe meer je kunt leunen op dat aangedragen bijwerkingen door ouders niet door het vaccin kan komen. Want het is immers niet aangetoond en daardoor is er geen zaak.
Hoe minder je tijdens ‘trials’ vindt, des te meer zorg professionals kunnen leunen op de eindeloze geruststellingen dat deze producten, geïnjecteerd in gezonde baby’s, veilig zijn, want er is immers niks gevonden in de trials. Als jij dan iets krijgt, is het aan jou om te bewijzen of dat door het vaccin komt. Een vrijwel onmogelijke taak. Ook omdat je financieel niet opgewassen bent tegen de diepe zakken van Pharma en overheden om tegen te procederen.
Maar waar is die veiligheid op gebaseerd?
In eerste instantie ga je er van uit dat een miljard kinderen jou voor zijn gegaan en het dus wel veilig moet zijn. Maar 1: de trials voor kinder vaccinaties waren altijd bijzonder kort en 2: het registreren van bijwerkingen bij Vaers of Lareb is ‘vrijwillig’.
Dat wil zeggen dat je huisarts eerst moet erkennen dat het inderdaad door het vaccin komt. Dit gebeurt vrijwel nooit. Hierdoor krijg je een heel oneerlijk beeld van bijwerkingen statistieken.
Dit eerste werd duidelijk in 2018. Een ondervraging van Vaccin Godfather dr. Stanley Plotkin. Ik heb een fragment uit het urenlange proces gehaald.
Het gaat in de onderstaande video om een juridisch verhoor onder ede (deposition) van Dr. Stanley Plotkin, gehouden als onderdeel van een voogdijzaak in Michigan, waarin de ouders verdeeld waren over het wel of niet vaccineren van hun kind.
Wie is Stanley Plotkin?
Dr. Stanley Plotkin is een zeer invloedrijke figuur in de wereld van de vaccinologie. Hij ontwikkelde onder andere het rubellavaccin en is auteur van het standaardwerk Plotkin’s Vaccines, dat wereldwijd wordt beschouwd als het belangrijkste naslagwerk op dit gebied. Hij wordt vaak genoemd als een van de grondleggers van het moderne vaccinatieprogramma, en is door o.a. Bill Gates omschreven als “de laatste levende reus in de vaccinologie.”
Wat gebeurde er in de deposition?
De deposition werd uitgevoerd door Aaron Siri. Tijdens het urenlange verhoor, dat volledig is vastgelegd op video en openbaar toegankelijk is op Youtube, werd Plotkin ondervraagd over:
Het ontbreken van placebo-gecontroleerde studies bij kindervaccins;
Gebrek aan langetermijnveiligheidsstudies;
Gebruik van foetaal weefsel in vaccinontwikkeling;
Politieke en financiële verwevenheid tussen volksgezondheidsinstanties en farmaceutische bedrijven;
De manier waarop bijwerkingen worden geëvalueerd en geclassificeerd;
Ethiek rond experimenten bij kwetsbare groepen (zoals weeskinderen, psychiatrische patiënten, ontwikkelingslanden).
Plotkin moest onder ede erkennen dat kindervaccins niet zijn getest met echte placebo’s, dat er geen enkelvoudige veiligheidstest is voor het volledige vaccinschema, en dat hij zelf meewerkte aan vaccintests op geestelijk gehandicapten en weeskinderen in het verleden. Ook gaf hij toe dat het gebruik van geaborteerde foetussen deel uitmaakte van vaccinontwikkeling.
Tot grote verbazing van de advocaat, kon Plotkin geen een van de aantijgingen ontkrachten of verweren.
Waarom is dit belangrijk?
Hoewel de context een familiekwestie was, wordt de deposition gezien als een zeldzaam moment waarop een topexpert in vaccinologie publiekelijk en onder ede tot uitspraken werd gedwongen die normaal zelden openlijk worden besproken.
Na de deposition kreeg dr Plotkin nog de kans om terug te komen met bewijzen, maar in plaats daarvan heeft hij geprobeerd om deze beelden offline te houden.
In een recente hoorzitting in een Amerikaanse senaat, ontleed dezelfde advocaat de aangeleverde 661 onderzoeken waaruit zou blijken dat kindervaccins zijn getest met een zogenoemde ‘placebo controlled vaccine trial’.
Het lijkt er vooral op dat ze hebben geprobeerd om zoveel mogelijk documenten aan te leveren, die toch niet bekeken zouden worden. Sterker nog, ze zeggen dat ze het zelf niet eens bekeken hebben. In een tijd van kunstmatige intelligentie werkt die tactiek niet meer.
Hoe gaat dat in Nederland/Europa?
Binnen de Europese Unie vallen producenten van vaccins onder de Productaansprakelijkheidsrichtlijn (85/374/EEG). Deze richtlijn stelt dat een producent aansprakelijk is voor schade veroorzaakt door een gebrekkig product, zonder dat de benadeelde hoeft aan te tonen dat er sprake is van nalatigheid of opzet. Het enige dat bewezen moet worden is:
Dat het product gebrekkig was (niet de veiligheid bood die men mocht verwachten);
Dat er schade is;
Dat er een causaal verband is tussen die schade en het product.
Dit geldt voor alle producten, dus ook voor geneesmiddelen en vaccins.
Er moet sprake zijn van lichamelijke schade of overlijden, zoals opgenomen in de richtlijn. Dat lijkt eenvoudig, maar is vaak lastig, omdat schade bij vaccins:
Meestal niet direct optreedt (denk aan neurologische gevolgen, auto-immuunreacties, wiegendood).
Soms vaag of multifactorieel is.
Door artsen vaak niet wordt gerapporteerd als vaccinatie-gerelateerd, wat bewijs verzwakt.
Je moet dus:
Medische dossiers verzamelen die objectieve schade vastleggen;
Eventueel expertgetuigen (artsen, specialisten) inzetten die een oordeel geven over de aard en ernst van de schade.
Je hebt dus een arts nodig, die waarschijnlijk de vaccinaties heeft aangeraden, om je te helpen. Hoe groot is de kans dat een arts daar aan mee gaat werken en zichzelf min of meer schuldig maakt aan de geleden schade?
Daarnaast moet je bewijzen dat er een causaal verband is, maar dat is vrijwel niet mogelijk bij mensen.
In tegenstelling tot een ongeval of een product dat fysiek kapot is, is causaliteit bij vaccins zeer moeilijk te bewijzen, want:
Het gaat vaak om bijwerkingen die ook bij niet-gevaccineerden kunnen voorkomen.
Er kunnen in de tussentijd nog ontelbaar veel factoren een rol hebben gespeeld. Misschien was je al ziek? Misschien heb je iets verkeerd gegeten? Misschien heb je het wel van een ander medicijn gekregen? Misschien ben je wel op je hoofd gevallen? Misschien ben je wel met iets anders vergiftigd? Je kan ontelbaar veel elementen er tegen in gooien ‘die mogelijk ook zouden kunnen’. Stel je krijgt na 3 dagen pas ergens last van, bewijs maar eens dat je in die andere 2 dagen niks geks hebt gedaan.
Misschien had je een genetische afwijking of al iets onder de leden waar je niet van op de hoogte was.
Er is vaak geen biomarker of test die zegt: “Dit komt door het vaccin”;
Producenten, overheden en artsen beroepen zich vaak op “toeval”, of op het ontbreken van “wetenschappelijk bewijs”.
Mexicaanse Griep
Tijdens de pandemie van de Mexicaanse griep in 2009 t/m 2010 werd het vaccin Pandemrix (van GlaxoSmithKline) grootschalig ingezet, ook in Nederland. Kort daarna kwamen uit met name Scandinavië (Finland en Zweden) meldingen van een ongebruikelijk aantal gevallen van narcolepsie bij jongeren die dat vaccin hadden gekregen.
Ook in Nederland werden gevallen van narcolepsie na vaccinatie met Pandemrix gemeld. Uiteindelijk werd erkend dat er een waarschijnlijk causaal verband was tussen Pandemrix en narcolepsie.
Uiteindelijk heeft een kleine groep mensen een kleine financiële tegemoetkoming gekregen, omdat er in heel Europa veel gevallen ontstonden en ze uit een soort ‘coulance’ toch wat gegeven hebben, maar wel pas na 13/14 jaar!
Maar ook hier verschuilt de overheid zich achter de niet te bewijzen ‘causaal verband’. En verzweeg de farmaceut de ernstige bijwerkingen en zelfs de tientallen overlijdensgevallen. Zelfs bij de Mexicaanse Griep, waar kinderen bovendien niet zoveel voor te duchten hadden, werd het voor het grote publiek openlijk duidelijk hoe de gang van zaken is. Dit was niet een eenmalige ‘incident’. Dit is structureel.
Misschien ken je Ab Oosterhuis nog? Bijna dagelijks op TV tijdens de corona pandemie. Hij stond te juichen toen de eerste positieve ‘besmetting’ in NL bekend werd. De whiskey kwam op tafel om de grote bestelling aan vaccins te vieren. Dit zie je in het VPRO programma Tegenlicht.
VPRO Tegenlicht | NPO Start
Dat jij als ouder met een beschadigd kind zit, maakt uiteindelijk niet uit. Zij verdienen er goed aan, zijn niet aansprakelijk te stellen en mogen jaren later nog steeds angst aanwakkeren op de TV. Ab werd overal uitgenodigd als ‘expert’, maar had ondertussen erg veel belang bij de promotie en verkoop van vaccinaties. Met bovendien een behoorlijk ‘biased’ mening.
Kinderen hadden niks te vrezen van Corona en er was geen enkel bewijs dat de vaccins ‘verspreiding’ zouden stoppen. Toch wilde Ab maar al te graag dat kinderen gevaccineerd zouden worden. Met een soort minachtende ‘waarom niet, ze worden geprikt tegen van alles, dan kan dit er ook nog wel bij’.
Nu jaren later zijn er talloze studies naar buiten gekomen dat de bijwerkingen veel erger waren dan corona, voor kinderen. Zoals schade aan het hart.
Moraal van het verhaal van mijn eerste blog
De verantwoordelijkheid en de gevolgen van zoiets ingrijpends als iets in het bloed injecteren (direct voorbij aan alle beschermingsmechanismes van het lichaam) van je baby/kind ligt bij jou. Je staat er alleen voor. Niemand neemt je serieus. Je kan niemand aansprakelijk stellen. De onmogelijke bewijslast ligt bij jou. En het is onherroepelijk vastgesteld dat overheid, farma en media in hetzelfde bed slapen.
Ondanks dat er miljarden vaccins zijn gebruikt, zijn de veiligheidsrapporten er niet, naar wens aangepast en/of zeer matig en kort uitgevoerd. Registratie van bijwerkingen is er vrijwel niet. Daar in een andere blog meer over.
Het is dus super belangrijk dat je goed geïnformeerd keuzes maakt op basis van onafhankelijke bronnen en niet op basis van een religie, ideologie of emotionele manipulatie.
Waarom het zo moeilijk is om oorzakelijkheid aan te tonen
1. Klinische trials zijn ontworpen om veiligheid op korte termijn te beoordelen
In een trial worden mensen kort gevolgd, vaak te weinig om zeldzame, complexe of vertraagde bijwerkingen te zien. Een trial is meestal niet groot genoeg om kleine risico’s te detecteren. Als iets pas op lange termijn zichtbaar wordt, zie je het daar niet.
Dit sluit aan bij wat je in de realiteit vaka ziet: biologische schade ontstaat vaak niet plotseling, maar door verstoring van ritmes, redox en lichtsignalen die pas veel later tot ziekte leiden.
2. Na marktintroductie kun je alleen retrospectief werken
Wanneer een middel is goedgekeurd, mag je achteraf alleen epidemiologische studies doen. Die vergelijken groepen mensen met elkaar, maar:
, Je kunt nooit perfect corrigeren voor alle andere factoren.
, Je hangt altijd af van registratiesystemen waar onderrapportage bijna ingebakken is.
, Je kunt correlaties zien, maar geen harde causaliteit.
Dus in principe kunnen retrospectieve studies per definitie geen causatie bewijzen.
3. Wanneer je teruggrijpt op de klinische trials, zeggen autoriteiten dat trials daar niet voor bedoeld waren
“Dan moeten we naar de pre-licentie trials kijken.”
Maar dan komt het volgende antwoord:
“Die trials waren niet krachtig genoeg om dit te detecteren.”
Hier ontstaat de vrijheid van fabrikanten:
Je schuift tussen twee systemen, en beide zeggen dat het bewijs onvoldoende is, maar om verschillende redenen.
4. Regelgeving is zo ontworpen dat de bewijslast bijna niet te leveren is
Causatie wordt in farmaland bijna uitsluitend erkend wanneer een effect:
, in de trial voorkwam,
, reproduceerbaar is,
, mechanistisch bewezen is,
, en niet verklaard kan worden door andere factoren.
Dit is een bijna onhaalbare drempel, omdat schade niet iets is als ‘een gebroken been’, maar wel op 1000 verschillende manier kan uiten in onze complexe biologie.
Biologie werkt niet lineair. Kleine verstoringen in licht, ritme, membranen en redox kunnen maanden of jaren later pas tot zichtbaar ziektegedrag leiden. Klassieke studies detecteren deze dynamiek überhaupt niet.
5. Individuele gevallen worden niet gezien als bewijs
Zelfs als artsen patronen herkennen, worden case reports door regelgevers expliciet beschouwd als hypothesevormend, niet als bewijs. Dus je mag ermee wijzen, maar je mag er geen conclusies uit trekken.
6. Het systeem erkent alleen risico’s die passen in vooraf gedefinieerde categorieën
Als het mechanisme nog niet formeel erkend is, wordt het niet als plausibel beschouwd.
Dat sluit slecht aan bij domeinen als:
, circadiane schade
, mitochondriale disfunctie
, verstoring van POMC
, immunologische ontregeling
Dit zijn geen categorieën waarin geneesmiddelenautoriteiten op dit moment risico’s classificeren.
In essentie
Trials kunnen het niet aantonen omdat ze te klein of te kort zijn.
Achteraf kun je het niet aantonen omdat je alleen correlaties ziet, geen oorzaken.
En mechanistisch bewijs wordt soms pas jaren later erkend, maar wordt vrijwel nooit uitgevoerd
Daarmee ontstaat een situatie waarin het vrijwel onmogelijk wordt om officieel te bewijzen dat een oorzaak-gevolg-relatie bestaat, zelfs wanneer het in de praktijk, biologisch, en klinisch overtuigend is.
Het probleem is dus niet alleen ontkenning, maar vooral het ontwerp van het wetenschappelijke en regulatoire systeem om het geloof van vaccinatie en het winstbejag in stand te houden.